सबिता चन्द
नेपालगन्ज । नेपालगन्जको मंगलबार दिउँसो राजनीतिक र्याली मात्र रहेन, त्यो सांगीतिक लयमा बगिरहेको जनअभियानजस्तो देखियो। ‘दिपेन्द्र जिताउ’ बोलको लोकगीत गुञ्जिँदा सडक एकाएक उत्सवस्थलमा परिणत भयो। झण्डा फहराउँदै अघि बढिरहेको भीड गीतको तालमा हल्लिन थाल्यो, र त्यही क्षण वरिष्ठ नेताहरू पनि कार्यकर्तासँगै नृत्यमा मिसिए।
पूर्व उपसभामुख पुर्णा कुमारी सुवेदी र पूर्व मन्त्री महेश्वर गहतराज (अथक) ले गीतको भाकामा पाइला मिलाउँदा भीडमा थप उत्साह जागेको देखिन्थ्यो। नेता मात्र होइन, युवा कार्यकर्तादेखि महिला समूहसम्म सबै नाच्नमा हौसिएका थिए। राजनीतिक भाषणको औपचारिकताभन्दा बाहिर निस्किएको त्यो क्षणले अभियानलाई जीवन्त बनाएको सहभागीहरू बताउँछन्।
गीतको शब्दमा व्यक्त “जिताउ” भन्ने आह्वानले बाँके क्षेत्र नं. २ का प्रतिनिधि सभा सदस्य पदका उम्मेदवार दिपेन्द्र बिष्ट को पक्षमा बनिरहेको माहोललाई सांगीतिक रूप दिएको थियो। चुनावी अभियानमा संगीतको प्रयोग नयाँ होइन, तर यसपटक देखिएको सहभागिता र खुलापनले यसलाई फरक बनाएको विश्लेषकहरू बताउँछन्।
राजनीतिमा कहिलेकाहीँ यस्ता दृश्यहरूले संगठनात्मक एकता र आत्मविश्वासलाई सार्वजनिक रूपमा प्रस्तुत गर्छन्। नेताहरू कार्यकर्तासँगै एउटै तालमा नाच्नु भनेको दूरी घटेको सन्देश दिनु पनि हो। कार्यकर्ताहरूका अनुसार, “नेतृत्व हाम्रो साथमा छ भन्ने अनुभूति भयो, त्यसैले सबै स्वतःस्फूर्त रूपमा नाचे।”
यद्यपि, चुनावी मैदानमा उत्साह मात्र पर्याप्त हुँदैन भन्ने मत पनि छ। मतदाताले अन्ततः मूल्यांकन गर्ने आधार उम्मेदवारको योजना, प्रतिबद्धता र कार्यक्षमता नै हो। तर यस्ता सांस्कृतिक र भावनात्मक क्षणहरूले अभियानलाई ऊर्जा दिने र समर्थकलाई सक्रिय बनाउने काम भने गर्छन्।
नेपालगन्जको त्यो दिउँसोले बाँके–२ को चुनावी प्रतिस्पर्धालाई नयाँ लय दिएको छ। ‘दिपेन्द्र जिताउ’को भाकामा नाचेका नेता–कार्यकर्ताको दृश्य अब चुनावी बहसको हिस्सा बनेको छ—जहाँ राजनीति र लोकसंस्कृति एउटै तालमा गुन्जिएका छन्।
